Σκάλα 

Αν ήσουν χτίριο εννάσουν κάστρο 

γερό τζαι δυνατό, ατρόμητο, 

περήφανο θα εστέκεσουν, να θώρες τον ωκεανό. 

Εν θ’ άφηνες τίποτε να μπει να τζίσει τα παιθκιά σου, 

να ταράξει τη σιωπή, να χαλάσει τα όνειρά σου. 

 

Αν ήσουν δέντρο εννάσουν αμυγδαλιά, 

με άσπρους τζαι με ροζ ανθούς σαν νύφη θα καμάρωνες 

τα πέταλά σου, γλυκά φιλιά 

να με χαϊδέφκουν απαλά. 

Πάστα κλαθκιά σου θα εκάθουμουν 

Μαζί με τα στρουφούθκια 

Καρπό καρπό θα μάζεφκα τα πράσιν’ αθασούθκια. 

 

Αν ήσουν λουλούδι εννάσουν παπαρούνα 

κότσσινη σαν το γέμα, ενν’ άπλωνες χαλί, 

τζαι θ’ άναφκες σαν τη φωθκιά το χώμα που πατούσα. 

 

Αν ήσουν εποχή, εννάσουν καλοτζαίρι, 

με παγωτό μαστίχα στου κάθε παιθκιού το σιέρι. 

Θα μουσκομύριζες ροδόσταγμα τζαι αργυλέ του παππού, 

τα κράγματα των γλάρων θα άκουα 

τζαι γέλιον του μωρού 

σαν το καρκάλιζες με αγάπη, τζαι ερούφας τον καφέ σου, 

θωρώ σε σαννα ήταν σήμερα, ευλοημένο τ’ όνομά σου. 

 

Αν ήσουν άθρωπος εννάσουν η στετέ μου, 

Κουτσή τζαι μαυρογέρημη 

“Πιάστο πεντόλιρο γιε μου 

Μεν πεις τίποτε της μάνας σου 

Είσαι μεγάλος λεβέντης 

Σίουρα κάτι εναδείς που έννα το χέλεις” 

 

Τα χρόνια εποφκάλαμμε, χαρκώ κοντέφκ’ η ώρα 

Αλλά στο νου σου βάλε το 

Πως στην καρθκιά μου θα ζζείς αιώνια. 

 

Σκάλα μου νάμπω να σου πω,τα λόγια είναι φτώσια 

Η ξενιθκιά τζι αν με ξερίζωσε 

Σε κάθε δύσκολη στιγμή, σε πόνο, μοναξιά, 

Εσένα σκέφτομαι τζαι παίρνω νάκκον παρηορκά. 

 

Πως έννα στραφώ κάποτε, σκέφτουμε το πολλά 

Να μυριστώ το άλας που την θάλασσά σου, 

Τα πόθκια μου να χώσω βαθκιά στην αμμουθκιά σου. 

 

Μες στην καρθκιά μου κρούζεις τζαι την φωνή σου ακούω 

Να με καλεί στον τόπο μου που τόσο τον σπλαχνίζω 

Μα ένα πράμα εν σίουρο, πως όσο τζαι να πάρει, 

Μες στην ψυσιή μου έννα ζζείς 

Μονάκριβο μου μαργαριτάρι.