Αφιερωμένο στον μακαρίτη τον πεθερό μου Ευάγγελο (Αντζελή) Κωνσταντίνου στα γενέθλια του Ιανουάριο 2021. 

 
Εψες ειδα σε ορομα 

Τζαί ξύπνησα μες το κλάμα 

Το μαξιλάρι μούσιεμα 

Τζ’ η ορφανή καρθκιά μου ένα σωρό κομμάθκια 

 
 

Νάμπου να τα κάμω τα μαυρογέρημα  

Πούν σκορπισμένα ποτζί τζαί ποδά  

Το κάθε κομμάτι να μου θυμίζει 

Τα χρόνια τα παλιά. 

 
 

Σουβλάκια στο περίπτερο μας 

Ετάνου σου να κάμεις 

Τα χτηνά να ταίσουμε 

Ή την καντήλα ν’ άψεις. 

 
 

Τα χρόνια επεράσασειν 

Τζαί τα μαλιά μου ασπρίζουν  

μα άμα σε σκέφτουμε ρε τζείρη 

τα μάθκια μου δακρύζουν. 

 
 

Θωρώ τα κοπελλούθκια μου 

Σιγά να μιαλινίσκουν 

Ακόμα τζαι τωρά γυρεύκουν σε 

Μα μάταια, έν σε βρίσκουν. 

 
 

Ακούω μέσα μέσα 

Τες πέτρες που το τάβλι 

Να φακούν τζαι να πετάσουνται 

Η μάνα μου να φωνάζει 

Εσύ να ξυτιμάζεις 

Τα ζάρκα που σου ήρτασειν 

Τζαι κάμα σε να χάσεις 

Μα τζείντην ζηβανία 

Που έκρουζε το βλαντζί μου 

Επίναμε πάστο μπαλκόνι 

Σαν εκάθεσουν καρτζί μου. 

 
 

Ά ρε Αντζελή, ήντα μπού έθα έκαμνα 

Ξανά να σ’ανταμώσω 

Με στ’ αγγάλια σου να πέσω να χωθώ 

Ούλλο το παράπονο μου να ξεφορτωθώ  

Θεέ μου παντοδύναμε 

Τούτον έν μπορώ να το σηκώσω. 

 
 

Επύρες τον μακριά μας 

Τζαι λείπει μας πολλά 

Μα ξέρω πως κοντά σου 

Σίουρα άλλον έν πονά 

Η μνήμη του, το γέλιο του, 

Τα φλογερά του μάθκια 

Η χρυσαφένια του καρθκιά 

Στα εγγόνια του αιώνια 

Έν να τα σιερούμαστε 

Τζαι’ να σε θυμούμε 

Ως την ημέρα πρώτα ο Θεός 

Που έν’ ανταμωθούμε.